Szukaj

Wojna w Zatoce perskiej. Czego chciał Saddam Husain?

I wojna w Zatoce Perskiej. Przyczyny.

2 sierpnia 1990r., Irak zaatakował Kuwejt. Agresja ta nie była tak niespodziewana jak by się mogło wydawać. Konflikt pomiędzy dwoma państwami narasta

ł od dłuższego czasu. Jednym z głównych punktów spornych była kwestia pożyczek udzielanych przez Kuwejt Irakowi, które miały finansować wojnę pomiędzy Irakiem a Iranem. Konflikt między tymi dwoma państwami trwał bez mała 10 lat i wyczerpał Irak finansowo. Pod koniec lat 80-tych zadłużenie tego kraju wynosiło 100 mld dolarów i rosło. Z tej kwoty 40 mld dolarów, był dłużny właśnie Kuwejtowi. Irak zażądał umorzenia tego długu a nawet udzielenia kolejnego bezzwrotnego wsparcia finansowego. Sprawujący w Iraku dyktatorską władzę Saddam Husain, potrzebował tych pieniędzy. Długoletnia wojna z Iranem wyczerpała zasoby jego kraju zwłaszcza, że wydobycie ropy naftowej spadło do 1/3 stanu sprzed 1980r. Husain nie dysponował potrzebnymi środkami finansowymi, miał za to pod ręką, liczną, dobrze wyszkoloną i uzbrojoną, gotową do działania armię. Pretekstem do rozpoczęcia działań wojennych, był spór dotyczący przygranicznego pola naftowego Al Rumaila, oraz wysp Al- Warba oraz Dżazirat Bubijan. Wysuwał też Saddam Husain pretensje natury historycznej twierdząc, że obszar Kuweitu wchodził w skład osmańskiej prowincji Al-Basry której on miałby być kulturowym dziedzicem. Nie bez znaczenia były też pobudki osobiste. Po klęsce w wojnie z Iranem chciał Saddam Husain podbudować swoją opinię w oczach Irakijczyków.


W lipcu 1990r., wojska Irackie rozpoczęły manewry tuż przy granicy z Kuwejtem. W dniu 2 sierpnia 1990r., o godzinie 02:00 w nocy, czasu lokalnego, bez mała 100 000 irackich żołnierzy wspieranych przez 2000 czołgów wkroczyło do Kuwejtu. Atak był prowadzona przez elitarne siły Irackie. Do lądowego ataku na Kuwejt wyznaczono osiem elitarnych dywizji ze składu Gwardii Republikańskiej: 1 Dywizja Pancerna „Hammurabi”, 2 Dywizja Pancerna „al-Medina al-Munawera” („Medina”), 3 Dywizja Zmechanizowana „Tawakalna ala Allah” („Tawakalna”), 4 Dywizja Piechoty „Al Faw”, 5 Dywizja Zmechanizowana „Bagdad”, 6 Dywizja Piechoty „Nabuchodonozor”, 7 Dywizja Piechoty „Adnan”, 8 Dywizja Sił Specjalnych „As Saiqa” oraz wiele jednostek wsparcia. Wodwodzie pozostawała uchodząca za elitarną 6 Dywizja Pancerna „Saladyn”. Dywizje „Hammurabi” i „Nabuchodonozor” zaatakowały Kuwejt od północy na kierunku autostrady Basra. Dywizje „Medyna” i „Tawakalana” atakowały bezpośrednio ze wschodu przez Wadin al Batin. Znaczne siły lądowe, były wspierane przez irackie lotnictwo, w skład którego wchodziły: dwa szwadrony szturmowo – bojowych Sukhoi SU – 22, jeden szwadron szturmowych SU 25, także jeden szwadron Mirage F1 oraz dwa Mig 23. Łącznie do działań przeciwko Kuwejtowi skierowano ok. 200 samolotów. Głównym zadaniem lotnictwa Irackiego była eliminacja Kuwejckich Sił Powietrznych wyposażonych w Mirage F1 i A4 – Skyhawk a następnie uzyskanie całkowitej dominacji powietrznej. Pomimo trwającego od wielu miesięcy napięcia wojska Kuwejtu nie zostały postawione w stan gotowości, Jednak licząca 16 000 żołnierzy armia nie mogła przeciwstawić się potędze Iraku. W rozumieniu politycznym nie było wtedy sensu prowokować Iraku. Jednak było to bardzo dotkliwe w chwili ataku. Wojska Kuweitu nie były na niego przygotowane. Zaplanowano atak z trzech kierunków. Główne uderzenie miała poprowadzić dywizja „Hammurabi” Miała ona nacierać wzdłuż głównej drogi łączącej Basrę z Kuwejtem na osi Safwan – Abdali – przełęcz Mutla –Al Jahra – miasto Kuwejt. Za dywizją „Hammurabi” wzdłuż tej samej osi miała nacierać dywizja „Nabuchodonozor” Dywizja „Hammurabi” była flankowana z prawej strony przez dywizję „Al Faw” która z rejonu Umm Qasr miała nacierać wzdłuż wybrzeża . Na lewym skrzydle uderzała Dywizja „Tawakalna”, jej celem było zdobycie bazy sił powietrznych Ali as-Salim oraz wsparcie atakującej z zachodu dywizji „Medina”. Olbrzymie znaczenie dla powodzenia całości operacji miały działania Irackich Sił Specjalnych i powietrznodesantowych. Elementy 16 brygady, miały dokonać desantu i opanować najważniejszej miejsca w stolicy oraz ująć rodzinę królewską, wraz z władcą kraju emirem Jaberem Al-Sabahem. Natomiast 3 brygada miał opanować rejon przełęczy Mutla i zapewnić bezpieczne przejście dywizjom „Hammurabi” i „Nabuchodonozor „.

W chwili ataku armia Kuwejtu liczyła około 16 000 żołnierzy. Jej głównymi jednostkami była 35 Brygada Pancerna ( składzie: dwa bataliony pancerne, batalion piechoty, dywizjon artylerii), 80 Lekka Brygada Piechoty (trzy bataliony piechoty, dywizjon artylerii), 6 i 15 Brygada Piechoty Zmechanizowanej (po dwa bataliony piechoty oraz po jednym batalionie pancernym i po jednym dywizjonie artylerii), Brygada Artylerii oraz Batalion Komandosów. Dodatkowo w samym mieście Kuwejt były rozmieszczone jednostki Gwardii Narodowej i Gwardii Pałacowej. Atak sił Irackich był wielki zaskoczeniem dla elity Kuwejtu, najlepiej świadczy o tym fakt, że pierwsze oddziały wymaszerowały z koszar około godzi 05:00, a więc w czasie, gdy pierwsze irackie czołgi znalazły się już w mieście Kuwejt. Na głównym kierunku działań, Dywizja „Al Faw” uderzyła z rejonu Umm Qasr na most łączący wyspę Bubiyan z Kuwejtem, opanowując go o godz. 02.30. Kontynuując natarcie, dywizja nie napotkała oporu, albowiem stojąca na jej drodze 6 Brygady Piechoty Zmechanizowanej w obliczu możliwego okrążenia wycofała się. Około godzi 04:00 czołówki Dywizji „Hammurabi” dotarły do miasta Al Jahra. Był to punkt w którym krzyżowało się większość dróg prowadzących z Iraku do Kuwejtu, było to też ostatnie duże miasto przed stolicą. W Al Jahra było klika izolowanych punktów oporu które Irakijczycy musieli opanować. W tym czasie Iracka 17 Brygada Pancerna kontując natarcie w kierunku na przełęcz Mutla natknęła się na elementy kuwejckiej 35 Brygady Pancernej. Zaskoczeni Kuwejtczycy porzucili swoje czołgi FV4201 Chieftain. Około godzi 04:45 oddziały 80 Brygady, stacjonujące w Al Jahra zaatakowały siły Irackie w południowo zachodniej części Al Jahry. Walka trwał około godziny a opór obrońców był zażarty. Irakijczycy wprowadzili więc do miasta całą ciężką brygadę, dopiero około godziny 11:00 wobec braku amunicji do czołgów 80 Brygada rozpoczęła odwrót, ale została otoczona i musiała złożyć broń. Tylko część Dywizji „Hammurabi” wzięła udział w walce o Al Jahrę. Część z nich ominęła miasto i ruszyła w stronę stolicy Kuwejt. Oddziały te tj elementy dwóch dywizji pancernych „Hammurabi” i „Medina” natknęły się stacjonujące w okolic siły 35 Brygady Pancernej. Oddziały tej jednostki w czasach pokoju stacjonowały rozlokowane w całym kraju. Dlatego w chwili inwazji do boju w kierunku Al Jahry ruszyło zaledwie około 800 żołnierzy, 40 czołgów „Chieftain” i 7 dział. Nawet tych skromnych sił nie udało się całkowicie zaopatrzyć w amunicję. Około godziny 7:00, 35 Brygada, będąca właściwie wzmocniona grupą batalionową na drodze Abdali - Kuwejt natknęła się na irackie pojazdy rozpoznawcze, które zamierzały zaatakować Al Jahrę. Nie zwlekając otworzyły do nich ogień. Zaskoczy przeciwnik, którym okazał się pododdziały Dywizji Pancernej „Hammurabi” musiał zatrzymać marsz swoich kolumn na widok kilku swoich płonących wozów. Czołgi FV4201 Chieftain bardzo celne na odległości 1000 – 1500 metrów otrzymały jednak rozkaz by zaprzestać walki i wycofać się. Po kilku minutach jednak rozkaz ten został anulowany. W tym czasie po prawej stronie 7 batalionu (do którego należało 30 Chieftainów) 8 batalion w sile 1 kompani (10 czołgów Chieftain) przysunął się w kierunku Al Jahry i natknął się na kolejną Iracką kolumnę czołgową, jadącą po wiadukcie. Jeden z czołgów został trafiony, reszta zaczęła szukać schronienia. Iracki pluton kontratakował ale został całkowicie zniszczony. Po chwili na wiadukcie pojawiła się kolejna niczego nieświadoma kolumna wojsk. Tym razem była to piechota, która także dostała się pod ogień, najpierw czołgowy a potem kuwejckiej artylerii. Około godziny 11:00 siły obrońców znalazły się w niebezpieczeństwie, Okazało się, że na tyły 35 Brygady wychodzi iracka Dywizja „Medina”. Jednak nie wiedziała ona o walkach które się tutaj toczyły. Dlatego jej oddziały nie włączyły się do niej, tylko maszerowały dalej. Czołgi i artyleria 35 Brygady, otworzyły zatem ogień na tyły niczego niespodziewającej się dywizji „Medina” zadając jej spore straty. Jednak „Medina” rozwinęła dwie brygady do kontruderzenia. Sytuacja stawała się krytyczna, gdyż obrońcom kończyła się amunicja do dział czołgowych. Nie mając widoków na dalszą walkę płk. Salem (dow 35 BP) podjął decyzję o wycofaniu się na południe w kierunku granicy z Arabią Saudyjską, którą jego siły przekroczyły w dniu następnym. Walka ta doskonale ukazuje dysproporcje sił pomiędzy stronami. Podczas gdy dla Kuwejtczyków bitwa jest symbolem oporu, dla Irakijczyków nic nie znaczącym epizodem. Podczas tego starcia a Irakijczycy stracili 32 zabitych i 39 rannych oraz ok. 40 pojazdów opancerzonych, w tym co najmniej 2 czołgi T-72. Kuwejtczycy stracili zaś 4 zabitych i 35 rannych, 2 czołgi i 2 inne pojazdy opancerzone Kuwejcka 15 brygada, nie próbowała stawiać Irakijczykom oporu, w chwili inwazji jej oddziały ruszyły natychmiast w stronę granicy z Arabią Saudyjska, podobnie uczyniły siły lotnicze, z których około 80% znalazło ocalenie. Irakijczycy szybko dotarli do miasta Kuweit, gdzie siły Dywizji „Hammurabi” około godziny 14:00 wsparły walczących komandosów w Pałacu Dasman – siedzibie Emira Kuwejtu, któremu udało się ewakuować do Arabii Saudyjskiej. Jednak wśród poległych obrońców pałacu znalazł się przyrodni brat emira Fahd al Ahmad. Pod koniec pierwszego dnia inwazji większość kraju była pod kontrolą sił Saddama. Tylko nieliczne punkty zdatne do obrony, były utrzymywane przez bardzo nieliczne siły Kuweitu, które jeszcze 3 sierpnia 1990r., desperacko walczyły przeciw Irakijczykom. Pozostała w ich rękach jedyna nieokupowana baza lotnicza Ali al Salem, która jednak pod wieczór tego dnia ostała zajęta. Oznaczało to, że żadne więcej zaopatrzenie nie dotrze do resztek walczących sił. Kwestią czasu pozostało wyparcie lub pokonanie tych nielicznych jednostek.Trzeciego dnia inwazji Kuwejt znalazł się pod całkowitą kontrolą Iraku. Pomiędzy 2 a 4 sierpnia siły inwazyjne najprawdopodobniej straciły 295 zabitych i 361 rannych. W

zależności od źródła, zestrzelono od 13 do 37 irackich śmigłowców oraz od 2 do 7 samolotów. Zniszczono również ok. 120 pojazdów opancerzonych, w tym co najmniej kilkanaście czołgów, oraz kilkadziesiąt nieopancerzonych pojazdów wojskowych. Marynarka straciła przypuszczalnie 7 okrętów. Siły Kuwejtu poniosły nieporównywalnie większe straty, zginęło około 592 żołnierzy, utracono praktycznie cały ciężki sprzęt bojowy za wyjątkiem 40 czołgów 35 Brygady, kilku wozów bojowych piechoty i dwóch dział.

0 wyświetlenia

FOLLOW ME

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • YouTube Social  Icon

© 2023 by Samanta Jones. Proudly created with Wix.com