Dzieje Kampanii Wrześniowej #1

Armia Czerwona -1935 - 1939. Czy mogla pokonać Polaków?

           Bez wahania można powiedzieć, że Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona (Rabocze-Krestianska Krasnaja Armia – RKKA) była jedną z najpotężniejszych armii europejskich. Możliwe to było dzięki olbrzymiemu wysiłkowi gospodarki radzieckiej. W 1938r., w planie budżetowym przeznaczono 29,4% kwot na zbrojenia. A nie było to wszystko, do tego doliczyć należy ukryte sumy które inwestowano w niektóre gałęzie uzbrojenia.

 

         Łącznie w latach do 1937r., na dozbrojenie armii radzieckiej przekazano: 20 239 samolotów (w tym 2660 samolotów bombowych oraz 5052 myśliwce), 21 010 czołgów, 30 216 dział, 2 307 000 karabinów. Uzbrojenie to nie odbiegało jakością, od uzbrojenia większości państw zachodnioeuropejskich, nawet wliczając w to porównanie wojska niemieckie.

 

          Zwłaszcza radziecka artyleria stała na dobrym poziomie. Lansuje się tezę, że radzieckie czołgi produkowane w latach 30-tych były bardzo awaryjne, zwłaszcza w przestrzeni układów napędowych i jezdnych. Należy zwrócić tutaj szczególną uwagę na wadliwość i awaryjność pojazdów niemieckich, np. w trakcie Anschluss Austrii, gdzie wiele z niemieckich wozów bojowych miało trudność i z pokonaniem niewielkiego w końcu dystansu.

 

           Problemem radzieckich czołgów był napęd benzynowy, przez co, po trafieniu łatwo się podpalały. Odpowiedzią na te problemy było rozpoczęcie produkcji średniego czołgu T-34 oraz ciężkiego KW-1 (Nazwa KW, pochodzi od inicjałów radzieckiego generała i późniejszego marszałka Klimienta Woroszyłowa)

W skład lotnictwa Radzieckiego lat 30-tych wchodziły samoloty myśliwskie I-15 oraz I-16 dobre konstrukcje, jednak nie były zbyt szybkie. Lotnictwo bombowe to samoloty typu: SB, DB i TB. Dopiero w 1938r., rozpoczęto prace konstrukcyjne nad słynnymi modelami samolotów myśliwskich II Wojny Światowej: Jak-1, ŁAGG-3, Mig 1; szturmowych IŁ-2. Dokonano także modernizacji bombowca TB7- który wszedł do służby i jest szerzej znany pod nazwą PE-8.

           Komunistyczne władze Związku Sowieckiego inwestowały także we flotę. W latach 30-stych istniały cztery floty: Bałtycka, Czarnomorska, Północna i Dalekiego Wschodu, należy do tego zaliczyć także flotylle Kaspijska, Amurską i Dnieprzańska. W latach 1937 - 1939r., wprowadzono do służby 144 nowe okręty w tym 22 niszczyciele, 26 trałowców, i 38 krętów podwodnych. Łącznie w momencie rozpoczęcia wojny flota posiadała: 3 okręty liniowe, 4 krążowniki, 40 niszczycieli i stawiaczy min, 38 kutrów torpedowych, 184 okręty podwodne, oraz 279 innych mniejszych jednostek.

 

          Radzieckie wojska lądowe w latach 30-tych składały się w większości z dywizji terytorialnych. W 1933r., było ich 74%, jednak powoli dywizje te były zastępowane regularnym wojskiem. W 1935r., pozostało 23% dywizji terytorialnych, w 1938r., nie było już ich w ogóle. Rosjanie posiadali 82 regularne dywizje. Na wypadek wojny przewidziano wzrost ich liczby do 172.

 

          Dywizja etatu wojennego 1938r., składała się z trzech pułków strzelców, z których każdy liczył 3282 żołnierzy. W skład pułku strzeleckiego wchodziło również, 6 czołgów T-27, 6 dział 45mm, 6 dział pułkowych 76 mm, 10 moździerzy, 111 ręcznych karabinów maszynowych, 54 ckm, 3 przeciwlotnicze karabiny maszynowe, 14 wielkokalibrowych karabinów maszynowych, samochody: 3-lekkie, 8-ciężarowych, ciągniki-411, 609 koni.

 

          Pomijając organiczną artylerię pułkową, dywizja strzelecka posiadała dwa pułki artylerii: lekki w skład której wchodziło 20 armat polowych 76mm, 16 haubic 122 mm oraz haubiczna w skład której wchodziło: 12 haubic 122 mm i 12 haubic 152 mm. Dywizja posiadała także: samodzielny batalion rozpoznawczy liczący 365 ludzi który posiadał na swoim stanie 10 samochodów pancernych oraz samodzielny batalion czołgów liczący 220 żołnierzy posiadający 15 czołgów T-26 i 22 czołgi T-38. Etatowo dywizja piechoty liczyła 1245 oficerów, 2291 podoficerów i 13 261 szeregowych, łącznie 16 797 żołnierzy.

 

           W 1939r., części dywizji strzeleckich zwiększyła swoją liczebność do 18968 żołnierzy i dodano po 16 czołgów do batalionu rozpoznawczego, likwidując jednocześnie dywizyjne bataliony czołgów. W Rosji Radzieckiej istniały także dywizje skadrowane liczące od 3 tysięcy do 8 tysięcy żołnierzy.

 

          Armia czerwona posiadała także znaczne ilości kawalerii, bo aż 32 związki taktyczne. W okresie reform tj. od 1937r., zmniejszono ich liczebność do 27. Etat czasu wojennego dywizji kawalerii wynosił: 7400 ludzi i 6530 koni. Na czas wojny planowano podnieść stan kawalerii do 31 związków w tym 24 dywizji kawalerii, 5 dywizji górskich i dwócj samodzielnych brygady kawalerii.

 

          Naczelne Dowództwo Armii Czerwonej posiadało znaczne odwody w postaci artylerii. Od 1937r., rozpoczęto formowanie 12 pułków artylerii ciężkiej, w skład których wchodziły haubice: 122 mm, 152 mm i 203 mm. Łącznie udało się stworzyć 25 korpuśnych pułków artylerii liczących po 36 dział, oraz 12 pułków po 30 dział. Dokonano także olbrzymiego skoku mechanizacyjnego. W 1934r., 50% pułków artylerii miało ciąg konny, już w 1939r., wszystkie pułki artylerii miały ciąg samochodowy.

 

Nie zaniedbano mechanizacji armii i rozwoju broni pancernej. Podstawowym związkiem taktycznym w 1939r., była brygada. Istniały brygady pancerne przypisane do armii lub grup armijnych, wchodziły one w skład organizowanych korpusów pancernych.

 

           W 1939r., istniało 31 brygad pancernych: 27 lekkich i 4 ciężkie. Lekkie brygady pancerne wyekwipowane były w czołgi typu BT i T-26. Różny był skład ilościowy tych czołgów: 20 brygad miało 255 czołgów liniowych, 6 brygad 202 czołgi a jedna 233 czołgi. Brygady czołgów ciężkich wyposażone były w 97 czołgów T-28 i 35 czołgów BT-7. Tylko jedna ciężka brygada miała inny skład ilościowy, tj. 65 czołgów T-35 i 15 czołgów BT-7. Organizacyjnie Korpus Pancerny składał się z dwóch brygad pancernych i jednej brygady zmechanizowanej.

 

W latach 1938 – 1939 sformowano trzy armie specjalnego przeznaczenia były to armie lotnictwa strategicznego.

 

           Reasumując wojska lądowe w 1939r., liczyły etatowo 1 485 882 żołnierzy oraz 202 395 żołnierzy wojsk lotniczych, łącznie 1 688 187. Kawaleria to około 150 000 tysięcy żołnierzy, wojska pancerne to 106 000 żołnierzy. Warto uzupełnić że według stanu na 20 października 1939r., w linii było 10 094 samoloty w tym: 270 TB, 819 DB-3, 2995-SB, samolotów myśliwskich 4504 i 1506 lekkich bombowców szturmowych, 2465 szkolnych czy transportowych, tę olbrzymią machinę obsługiwało 239 904 żołnierzy.

 

           Pod koniec sierpnia 1939r., na terenie Kijowskiego Okręgu Wojskowego i Białoruskiego Okręgu Wojskowego znajdowały się 44 dywizje strzeleckie oraz inne liczne związki kawalerii, broni pancernej, lotnictwa, broni specjalnych, artylerii, bez mała czwarta część sił Armii Czerwonej.

 

Do ataku na Polskę we wrześniu 1939r., wykorzystano siły Frontu białoruskiego pod dowództwem komandarma (nie wprowadzono jeszcze wtedy stopni generalskich) Michaiła Kowalowa w skład którego wchodziły: 3, 4, 10, 11. armia, 23 korpus strzelecki oraz oddziały kawalerii co dawało łącznie: 378 000 żołnierzy, 3160 dział, 2046 czołgów.

 

          Od południa atak prowadziły siły frontu ukraińskiego pod dowództwem komandarma Siemiona Timoszenki, który miał pod swoimi rozkazami: 5,6. i 12. armię liczące łącznie 239 000 żołnierzy, 1792 działa, 2330 czołgów.

FOLLOW ME

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • YouTube Social  Icon

© 2023 by Samanta Jones. Proudly created with Wix.com